Neutral Lies

Soms heb je van die muziek die je een korte periode, vrij onbewust toch veel draait. Als achtergrondmuziekje, maar ook om dieper naar te luisteren. De afgelopen week was dat voor mij het Franse Neutral Lies. Synthpop, niet te gelikt, electro invloeden. Voor de kenners een typische band voor het BOREDOMproduct label, waar ze dan ook hun muziek uitbrengen. Maar eerst maar even laten horen en zien waar het dan om gaat.

Daar waar de twee heren die achter Neutral Lies schuil gaan kennen elkaar al vanuit de schoolbanken in de jaren 80. Ze raakten letterlijk 1000 kilometer uit elkaar, maar vonden elkaar toch weer in de muziek. En in 2006 begon dan toch Neutral Lies, dat in 2010 dan haar debuutalbum uitbracht.

De nummers van Jean Francois Dean en Nicolas Delbarre werden algemeen goed ontvangen, zonder dat het nu direct groot werd. Het is met name het nummer In Your Neutral Eyes van dit album dat regelmatig rond zingt in mijn hoofd.

Wat drijft dat ik hier nu ineens weer wat meer naar luister? Ik zou willen dat ik de directe verklaring had. Maar het is wat mij betreft wel een band die wat meer aandacht verdient dan ze op het moment krijgt. Een band die binnen albums genoeg variatie weet aan te brengen, zonder daarbij het eigen geluid te verliezen.

Lang geleden schreef ik overigens een review over het singletje van bovenstaande clip. Die review is hier te vinden. Ik vond het ook toen al een fijn nummer, maar had nog wat twijfels over de zang als het gaat om een volledig album, nu ook dat bleek later dus gewoon goed uit te pakken.

De beste ideeën…

De beste ideeën krijg je op de fiets, helaas vergeet ik ze vaak ook onderweg alweer. Maar soms blijft er eens eentje hangen en daar ben ik eigenlijk al lang blij mee. Dat is immers al winst. Zo bedacht ik ook vandaag op de fiets weer een leuk idee voor een blogje, maar ja, had ik al gezegd dat ik onderweg mijn ideeën vaak ook weer vergeet.

Le Guess Who?

Zo, de festivalpas voor Le Guess Who? is binnen. Een mooi festival op verschillende locaties in Utrecht. Veel relatief onbekende namen worden gemengd met een klein aantal grotere namen. En behalve dat er geen mainstream artiesten voorbij komen, komen wel heel veel verschillende muziekstijlen aan bod.

Voor mij zijn het dit jaar toch wel de hoofdacts die ook mij het meest aantrekken. Einstürzende Neubauten, Swans, Autechre, allemaal grote namen. Maar wie weet welke kleine en nieuwe acts mij gaan weten te verbazen en grijpen. Want daar gaat zo’n festival dan toch ook om. De komende tijd op dit blog vast nog wel wat over mijn korte verkenningen van andere op dit festival spelende artiesten. Maar voor nu de vraag:

Zijn er nog geheime tips, waar ik toch echt bij moet zijn?

Leen Stelsel

Dit is een willekeurig verhaal, dat dan wellicht toch weer wat raakvlakken zal blijken te hebben met de realiteit.

Het is het verhaal van Leen Stelsel. Leen is ooit verwekt op de burelen van de LSVb. Leen is lachen zeiden ze toen nog. Al vonden ze ook toen al wel dat er eigenlijk genoeg gelachen was. Leen groeide op en werd steeds socialer, maar zoals dat ook gaat met kinderen die groot worden, hij kreeg steeds meer existentiële twijfels. Deze twijfels werden zeker niet minder doordat hij steeds weer omarmt werd door mensen met grote ideeën, die zeiden dat hij de onderwijswereld kon veranderen, maar hij niet snel daarna dan toch weer afgewezen werd. Dit terwijl ook Leen het onderwijs en de toegankelijkheid hiervan zeer belangrijk vond.

Leen werd enkele jaren later, hij studeerde inmiddels zelf, over zijn existentiële twijfels heen getrokken doordat de mensen die hem ooit afwezen hem nu toch omarmden en hem zelfs voorstelden aan al hun vrienden. Leen werd buitengewoon populair. Algemeen werd hij ook nog steeds sociaal gevonden. Maar zijn oude vrienden zagen eigenlijk nog maar weinig terug van zijn oude sociale kant.

De nieuwe vrienden deden Leen duidelijk goed, al had hij inmiddels flink ruzie met zijn verwekkers, die zich zelfs tegen hem keerden. Leen leed hier niet heel erg onder en ging gewoon door met waar hij al mee bezig was, ondanks de weerstand. Hij had voor zichzelf een missie gesteld, te zijn, om op die manier zijn twijfels definitief te overwinnen. Te zijn, bekend te zijn, dat was het doel. En zijn nieuwe vrienden zouden hem daar zeker bij helpen hadden ze toegezegd, in de achterkamer weliswaar op een moment dat ze over veel ook ruzie hadden, maar toch ze zouden hem steunen.

Dit is dus het verhaal van Leen. Op dit moment is hij de speelbal geworden van de politiek. Hij lijkt populair genoeg om straks door het hele land chaos te gaan scheppen en te zorgen dat de zogenaamde Leen-angst wat diepere kloven zal hakken in ons landschap.

Leen is wel benieuwd, hoe er naar hem wordt gekeken en in de toekomst gekeken zal worden. Zullen ze dan nog steeds vinden dat Leen lachen is?

De muziek van je jeugd

Soms doet muziek iets met je. Muziek uit je jeugd bijvoorbeeld zal je vaak goed bijblijven. Al ben ik zelf niet bang voor een fijn stuk nieuwe muziek en zijn er weinig muziekstijlen waar ik echt voor weg schrik, toch merk ook ik dat ik deels ben blijven hangen. Hieronder een korte beschrijving van de twee albums die bij mij altijd weer terugkeren in playlist en cd-speler (ja ja, die is nog steeds volop in gebruik).

Tiamat – Wildhoney

In mijn jonge jaren was ik vooral van de hardrock en niet zo sterk van de metal, tot ik met dit album kennis maakte. Hoe dit zo kwam? Ik las al tijden lang de aardschok, zeg maar mijn lijfblad. En in alle recensies was ik eigenlijk nog nooit een recensie met een 10 tegen gekomen. Dit album dus wel, dat maakte toch wel erg nieuwsgierig. Het album was in het dorp waar ik toen nog woonde uiteraard niet verkrijgbaar bij de lokale platenboer, maar wel te bestellen. De gok genomen en daar dus nooit spijt van gekregen. Niet veel later kreeg ik ook nog heel sympathiek de promoversie van het album toegestuurd uit Indonesië, van iemand die de promo daar blijkbaar ontvangen had, er niets mee deed en in de begindagen dat het internet wat meer voor iedereen open stond de promo aanbood in een newsgroup.Tiamat - Wildhoney Cover

Tiamat, zo ontdekte ik later, was voordat ze met dit album kwamen met name een doom-metal band en nog weer een periode daarvoor een death-metal band. Op dit album zijn met name van die doom-metal periode ook zeker nog flink sporen te horen, maar wordt het geheel over een veel meer atmosferische goth boeg gegooid. Het is een album dat echt een geheel is, met nummers die in elkaar overlopen en toch ook duidelijk apart staan.

Tiamat heeft hierna nog vele goede albums gemaakt in deze stijl, met steeds minder metal overigens, maar dit is toch het album dat voor mij dat speciale album blijft. Luister en kijk bijvoorbeeld naar “Whatever that hurts”, een van de nummers die duidelijk nog samenhangt met de oude doom-metal periode.

Het tweede album dat nog regelmatig terugkeert is:

Anathema – Alternative 4

Weer een doom-metalband die eigenlijk voor het eerst echt nieuw terrein opzoekt (al bevatte voorganger Eternity zeker al wel wat hints). Een album dat een zeer donkere sfeer weet neer te zetten, zonder nog echt gitaarmuren neer te zetten. Maar daarmee zich ook direct sterk onderscheid van alles dat ik in die tijd luisterde en ook nog steeds ten opzichte van wat ik nu ken. De eerste keer dat ik dit album hoorde, bij een vriend op bezoek, viel ik compleet stil, dit greep me echt. Een kopietje van het schijfje mee naar huis gekregen en dat kopietje was heel lang de meest gedraaide cd in mijn collectie. Uiteraard is dat kopietje vervangen door het origineel en heb ik daarna mijn anathema-collectie ook verder aangevuld (in tegenstelling tot Tiamat was Anathema voor mij geen nieuwe naam meer, maar ik kende voor “Pentecost III” wat geheel anders van stijl is).

Anathema - Alternative 4 cover

Dit is typisch zo’n album waarbij ook de teksten mij echt bijblijven. Vooral delen van het nummer “Regret” komen nog regelmatig in me op..

And sometimes I despair
At who I’ve become
I have to come to terms
With what I’ve done

The bittersweet taste of fate
We can’t outrun the past
Destined to find an answer
A strength I never lost
I know there is a way
My future is not set
For the tide has turned
But still I never learned to live
without regret.

Van de nummers van dit album zijn nooit officieel videoclips gemaakt, dus dan hieronder maar regret met gewoon wat bijpassend beeld.

Anathema bleef zich hierna flink ontwikkelen en maakt inmiddels meer progressieve rock, met een geluid dat geheel los staat van hun eerdere werk, maar nog steeds dezelfde hoge kwaliteit. Ook hun nieuwe werk is kortom zeker de moeite waard.

Dit zijn denk ik wel de twee albums die voor mij het meest zijn gaan betekenen van de albums uit mijn jeugd. Twee bijzondere platen met elk hun eigen verhaal. Twee acts ook die ik in de jaren daarna regelmatig live zag en ook live eigenlijk nooit tegengevallen zijn. Opvallend genoeg ook twee albums die bij mij sterk samenhingen met mijn overgang van de ene muziekstijl (hardrock/metal) naar een nieuwe (synthpop/darkwave – georiënteerd), toeval?  Naar albums uit de periode hiervoor luister ik eigenlijk heel weinig meer. De periode hierna luisterde ik naar vele muziekstijlen en zijn uit bijna alle perioden wel albums aan te wijzen die bijblijven.

In latere posts vast nog meer over muziek uit heden en verder verleden. Mocht dit nu met plezier gelezen zijn (of zonder plezier maar toch tot het eind…) dan ben ik uiteraard benieuwd, welke platen uit jouw jeugd hebben hun kwaliteit weten te behouden?