De muziek van je jeugd

Soms doet muziek iets met je. Muziek uit je jeugd bijvoorbeeld zal je vaak goed bijblijven. Al ben ik zelf niet bang voor een fijn stuk nieuwe muziek en zijn er weinig muziekstijlen waar ik echt voor weg schrik, toch merk ook ik dat ik deels ben blijven hangen. Hieronder een korte beschrijving van de twee albums die bij mij altijd weer terugkeren in playlist en cd-speler (ja ja, die is nog steeds volop in gebruik).

Tiamat – Wildhoney

In mijn jonge jaren was ik vooral van de hardrock en niet zo sterk van de metal, tot ik met dit album kennis maakte. Hoe dit zo kwam? Ik las al tijden lang de aardschok, zeg maar mijn lijfblad. En in alle recensies was ik eigenlijk nog nooit een recensie met een 10 tegen gekomen. Dit album dus wel, dat maakte toch wel erg nieuwsgierig. Het album was in het dorp waar ik toen nog woonde uiteraard niet verkrijgbaar bij de lokale platenboer, maar wel te bestellen. De gok genomen en daar dus nooit spijt van gekregen. Niet veel later kreeg ik ook nog heel sympathiek de promoversie van het album toegestuurd uit Indonesië, van iemand die de promo daar blijkbaar ontvangen had, er niets mee deed en in de begindagen dat het internet wat meer voor iedereen open stond de promo aanbood in een newsgroup.Tiamat - Wildhoney Cover

Tiamat, zo ontdekte ik later, was voordat ze met dit album kwamen met name een doom-metal band en nog weer een periode daarvoor een death-metal band. Op dit album zijn met name van die doom-metal periode ook zeker nog flink sporen te horen, maar wordt het geheel over een veel meer atmosferische goth boeg gegooid. Het is een album dat echt een geheel is, met nummers die in elkaar overlopen en toch ook duidelijk apart staan.

Tiamat heeft hierna nog vele goede albums gemaakt in deze stijl, met steeds minder metal overigens, maar dit is toch het album dat voor mij dat speciale album blijft. Luister en kijk bijvoorbeeld naar “Whatever that hurts”, een van de nummers die duidelijk nog samenhangt met de oude doom-metal periode.

Het tweede album dat nog regelmatig terugkeert is:

Anathema – Alternative 4

Weer een doom-metalband die eigenlijk voor het eerst echt nieuw terrein opzoekt (al bevatte voorganger Eternity zeker al wel wat hints). Een album dat een zeer donkere sfeer weet neer te zetten, zonder nog echt gitaarmuren neer te zetten. Maar daarmee zich ook direct sterk onderscheid van alles dat ik in die tijd luisterde en ook nog steeds ten opzichte van wat ik nu ken. De eerste keer dat ik dit album hoorde, bij een vriend op bezoek, viel ik compleet stil, dit greep me echt. Een kopietje van het schijfje mee naar huis gekregen en dat kopietje was heel lang de meest gedraaide cd in mijn collectie. Uiteraard is dat kopietje vervangen door het origineel en heb ik daarna mijn anathema-collectie ook verder aangevuld (in tegenstelling tot Tiamat was Anathema voor mij geen nieuwe naam meer, maar ik kende voor “Pentecost III” wat geheel anders van stijl is).

Anathema - Alternative 4 cover

Dit is typisch zo’n album waarbij ook de teksten mij echt bijblijven. Vooral delen van het nummer “Regret” komen nog regelmatig in me op..

And sometimes I despair
At who I’ve become
I have to come to terms
With what I’ve done

The bittersweet taste of fate
We can’t outrun the past
Destined to find an answer
A strength I never lost
I know there is a way
My future is not set
For the tide has turned
But still I never learned to live
without regret.

Van de nummers van dit album zijn nooit officieel videoclips gemaakt, dus dan hieronder maar regret met gewoon wat bijpassend beeld.

Anathema bleef zich hierna flink ontwikkelen en maakt inmiddels meer progressieve rock, met een geluid dat geheel los staat van hun eerdere werk, maar nog steeds dezelfde hoge kwaliteit. Ook hun nieuwe werk is kortom zeker de moeite waard.

Dit zijn denk ik wel de twee albums die voor mij het meest zijn gaan betekenen van de albums uit mijn jeugd. Twee bijzondere platen met elk hun eigen verhaal. Twee acts ook die ik in de jaren daarna regelmatig live zag en ook live eigenlijk nooit tegengevallen zijn. Opvallend genoeg ook twee albums die bij mij sterk samenhingen met mijn overgang van de ene muziekstijl (hardrock/metal) naar een nieuwe (synthpop/darkwave – georiënteerd), toeval?  Naar albums uit de periode hiervoor luister ik eigenlijk heel weinig meer. De periode hierna luisterde ik naar vele muziekstijlen en zijn uit bijna alle perioden wel albums aan te wijzen die bijblijven.

In latere posts vast nog meer over muziek uit heden en verder verleden. Mocht dit nu met plezier gelezen zijn (of zonder plezier maar toch tot het eind…) dan ben ik uiteraard benieuwd, welke platen uit jouw jeugd hebben hun kwaliteit weten te behouden?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s